همه چیز درباره قرارداد عدم افشای اطلاعات یا NDA

همه چیز درباره قرارداد عدم افشای اطلاعات یا NDA

مدت زمان مطالعه :

4

دقیقه

مرحله کسب و کار :

در هنگام راه اندازی کسب و کار

همه چیز درباره قرارداد عدم افشای اطلاعات یا NDA

همه چیز درباره قرارداد عدم افشای اطلاعات یا NDA

وقتی قصد تعامل با یک شرکت یا استارت‌آپ رو دارید چه به عنوان کارمند هنگام استخدام و چه به عنوان سرمایه‌گذار، هنگام بررسی شرکت مورد نظر برای سرمایه‌گذاری، یکی از چیز‌هایی که باهاش برخورد خواهید داشت، قرارداد عدم افشای اطلاعات یا به اختصار NDA (Non-Disclosure Agreement) هست. اگه به عنوان مؤسس یا مدیرعامل، هنگام استخدام فردی تقاضای امضای قرارداد عدم افشای اطلاعات (NDA) رو ازش بکنید، شاید طبیعی و منطقی به نظر بیاد، اما قضیه برای یک سرمایه‌گذار فرق داره.

NDA چیست؟

در مورد قرارداد عدم افشای اطلاعات یا NDA، مخفف عبارت Non-Disclosure Agreement، به طور خلاصه میشه گفت:

  • یک قرارداد که از نظر قانونی قابل پیگیریه
  • یک رابطه‌ی محرمانه بین کسی که صاحب راز هست و کسی که راز بهش گفته میشه، برقرار می‌کنه
  • راز می‌تونه شامل خیلی چیز‌ها بشه اما، بعضی‌هاشون برای دادگاه مهم نبوده و قابل پیگیری نیستن
  • در ظاهر، یک قرارداد چند صفحه‌ای حاوی اصطلاحات حقوقی سنگینه
  • این قرارداد توسط نمایندگان معتبر شرکت‌ها یا اشخاص حقیقی (در موارد فردی) امضا میشه
  • به طور خلاصه، این قرارداد زمانی استفاده میشه که من بخوام رازی رو به شما بگم و در صورت افشای اون توسط شما، بتونم از شما شکایت کنم.

به طور کلی، NDA چهار تا کاربرد داره: (البته آخریش خالی بندیه!)

  • NDA حافظ اطلاعات حیاتی و حساسه. با امضای این قرارداد، شما قول میدید اطلاعاتی که دریافت کردید رو برای کسانی که در NDA ذکر شده، افشا نکنید. (ممکنه اجازه داشته باشید در داخل خود شرکت، اطلاعات رو به بقیه بگید)
  • در مواردی که یک محصول یا مفهوم جدیدی اختراع یا کشف میشه، یک قرارداد محرمانه می‌تونه در حفظ حق امتیاز، به مخترع کمک کنه. وقتی یک اختراع جدید در معرض عموم قرار می‌گیره، دیگه حق امتیاز براش معنی نداره. قرارداد NDA به مخترع اصلی محصول کمک می‌کنه تا حق امتیازش رو حفظ کنه.
  • در این قرارداد به صورت کلی و واضح مشخص میشه که چی محرمانه هست و چی نیست.
  • NDA یک ابزار عالی برای باج‌خواهی از سرمایه‌گذار‌ها و معطل کردن اونهاست. وقتی تونستید یک سرمایه‌گذار رو از طریق قانونی دستگیر کنید، اسم‌تون سر زبون‌ها می‌افته و همه علاقمند میشن که باهاتون کار کنن!

واقعیت اینه که حتی اگر NDA امضا کنید هم قرار نیست هیچ وقت کسی رو تحت پیگرد قانونی قرار بدید. خیلی به ندرت پیش میاد کسی این کار رو بکنه. این قرارداد فقط یک سری انتظارات برای طرفین ایجاد می‌کنه.

NDA فقط یک جو ایجاد می‌کنه که اطلاعات مورد اشتراک‌گذاری محرمانه هستن و نباید درز پیدا کنن. هر وقت هم کسی ازتون درباره‌ی اون اطلاعات پرسید، خیلی راحت میگید: شرمنده! من قرارداد عدم افشای اطلاعات امضا کردم.

اگه قرار نیست هیچ وقت تحت پیگرد قانونی قرار بگیرم، پس چرا نباید برم همه جا جار بزنم؟ شاید کسی نیاد سراغ‌تون اما، مهم‌تر از دستگیر شدن، خراب شدن شهرت و تصویر اجتماعی شما به عنوان یک سرمایه‌گذار غیر قابل اعتماد و هم چنین، بدنام شدن شرکت شماست.

بذارید واضح‌تر بگم.

داریم درباره‌ی شرکت‌های بزرگ و سابقه‌دار با گردش‌های مالی زیاد صحبت می‌کنیم. چنین شرکتی وقتی می‌خواد چیزی بفروشه، در این فرایند فروش، دست برتر و موضع قدرت، از آنِ طرف فروشنده هست، نه خریدار. بعد از این که فروشنده یک نمونه اولیه از محصول رو برای خریدار می‌فرسته و اونها ابراز تمایل می‌کنن، قبل از اینکه فروشنده قرارداد 300 صفحه‌ایش رو که حاوی تمام اطلاعات ریز و درشت شرکت هست، برای خریدار بفرسته، ازشون درخواست امضای NDA میکنه. حتی در این مقیاس هم، چنین اطلاعاتی نهایتا تا 7 سال دیگه به درد می‌خورن، نه بیشتر. بگذریم که شرکت شما (هنوز) به این سطح نرسیده.

بنابراین، به عنوان یک استارت‌آپ، در معاملات شما، موضع قدرت از آنِ سرمایه‌گذار خواهد بود و اونها هم زمانی به شما اهمیت میدن که طرح ایده و محصول شما رو خونده و حداقل دو سه تا جلسه باهاشون جلو رفته باشید. NDA یک فیلتر امنیتی برای ورود به فضای محرمانه شما نیست. نه حتی یک اهرم قدرت که شما رو از خطرات آینده حفظ کنه نمی‌تونه باشه. اما می‌تونه مانعی بر سر راه جذب سرمایه شما باشه.

برای اینکه متوجه دلیلش بشید شما رو دعوت می کنم تا مقاله ارزش NDA از بُعد نظری و دلیل تمایل مؤسسان برای امضای اون توسط سرمایه‌گذار‌ها رو مطالعه کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *